Hey

Vorige week zondag liep ik mijn 2e cross na mijn blessure.
Deze ging normaal doorgaan in Uitbergen, maar aangezien het daar heel slecht ligt om je voeten om te slaan, hadden we 2 dagen voor de cross nog beslist om in Vilvoorde te lopen. Een heel nieuw parcours voor me. Want daar had ik nog nooit eerder gelopen. Ook op sneeuw en ijs had ik nog nooit een wedstrijd gelopen. Het was dus afwachten hoe dat ging aanvoelen. Al vlug waren er enkele stukken van het parcours ontdooid met als gevolg glibberige, plakkerige modderstroken. Toen we aankwamen, moesten we even zoeken hoe het parcours hier in elkaar zat, want dat was even onduidelijk. Na verloop van tijd wisten we hoe de vork aan de steel zat. Een zeer mooi bos parcours met modder, sneeuw en 2 lange, maar redelijk licht oplopende heuvels. Ik had er zin in, het was een goede test om te kijken hoe ik geëvolueerd was. De start werd gegeven om 14:20. Iets later dan dat er op het schema stond, dus zorgen dat ik geen kou kreeg. Ondertussen was ik ook al enkele concurrenten tegengekomen. Deze waren Sander Heemeryck en Robbert Struyven. Ik wist meteen wat me te doen stond, zorgen dat ik mee was en kijken tot hoever ik mee kon gaan met hun tempo.
Ik startte vrij goed en liep achter Robbert, Sander en Sam. De start zelf was niet heel rap, maar deze was dan ook wel 265m bergop. We maakten een bocht naar rechts in een klein stukje bos waar er ondertussen heel wat modder lag. Eenmaal we uit het bos waren, moesten we op een zeer smal stukje aarde lopen. Daarna volgde een lange afdaling tot helemaal onderaan het parcours. Nog altijd liep ik op een 4de plaats. Even draaien naar links en dan begonnen we aan de eerste klim, maar voorbijsteken kon zeker niet, want het was daar amper 1m breed. Ook de talrijke boomwortels zorgden ervoor dat het altijd uitkijken was, want een foutje is snel gemaakt. Toen we boven kwamen moesten we kort naar beneden en 100m verder weer omhoog. Deze klim lag nog op een 300 à 350m van de aankomst en was de lastigste van de twee. Sam moest net hiervoor een gaatje laten en ik had het juist op tijd gezien om zo mee te gaan in het spoor van Sander en Robbert, die er een hoog tempo ontwikkelde. Ze hadden een meter of 5 voorsprong genomen en ik probeerde naar hen toe te lopen, maar toen we aan de 2e ronde begonnen en ik er bij was, plaatste Sander een versnelling. Ik moest weer lossen net als Robbert. Weer uit het bosje gekomen, had Sander al een voorsprong bijeen gelopen van 30m. Een serieus gat om nog dicht te lopen. Met een goed gevoel dat ik bij de eerste 3 zou eindigen, zette ik alles op alles om weer bij Sander te komen. In de lange afdaling, net voor de eerste beklimming, had ik Robbert te pakken. Deze liet ik meteen achter. Robbert kreeg een terugbots van zijn te snelle start, maar eindigde toch nog als 4de. Ondertussen was ik boven en had als enige doel om Sander terug te halen. Maar ja, dat is gemakkelijker gezegd dan gedaan. Ik deed er alles aan en ontstond er een jojo effect. Soms was het 20m en dan weer 30m. Ik kwam dus eigenlijk geen stap dichter. De laatste ronde was een feit en ik bleef ervoor vechten. Ik voelde dat ik na de lange afdaling dichter gekomen was en versnelde op de eerste beklimming. Het was naar eigen zeggen fenomenaal. Ik dichtte het gat van 30m en zat op het einde van de klim in zijn spoor. Die adrenaline in mij was super. Ik ging meteen over hem en verhoogde het tempo in de laatste, zware beklimming. Hij bleef bij mij lopen en loste geen meter. Ze riepen hem vooruit en zeiden dat hij nu over me moest gaan. Ik versnelde nogmaals toen hij zo goed als naast me kwam lopen. Ik ging op dat moment al ontzettend diep maar wou zo graag die overwinning. Ik weet niet hoe ik het deed, maar ik stak nog een tandje bij en Sander brak. Ik bleef doorgaan, want ik wist niet hoever hij nu precies achter me zat. Ik was zo blij de laatste 20m. Ik wist dat ik eindelijk nog eens een overwinning te pakken had, en dat voelde zeer goed aan. Ik denk niet dat ik al ooit zo diep ben gegaan als toen. Ik ben gewoon blijven gaan tot het uiterste. Sander werd een sterke en verdienstelijke 2de op 6'. Op de 3e plaats stond ene Pieter die op 25' van mij eindigde en Robbert kwam op 33' van mij aan. Ik was heel erg tevreden en het voelde goed om nog eens bovenaan op het podium te staan. Niemand had nog verwacht dat ik terug zou komen bij Sander, maar ik deed het toch. Ik had zelf ook nooit verwacht dat ik al zo goed ging lopen. Ook Jonas Icket liep een zeer sterke wedstrijd en kwam op een 7de plaats aan. Proficiat.

Nu is het uitkijken naar het Provinciaal Kampioenschap dat morgen doorgaat in Ninove. Ik zie het helemaal zitten, niets moet en alles mag. Voor het eerst na 2 jaar ben ik niet bij de favorieten gerekend wegens mijn blessure. Ik hoop op een mooie prestatie, je weet maar nooit he. Maar er zijn er toch 2 die er de laatste tijd bovenuit steken, deze zijn Natan Reuter en Lodewijk Roeygens. En daarna volgen nog enkele die het kunnen uitvechten voor een 3de plaats. Ik rekende er vorige week niet op, maar na mijn goede prestatie in Vilvoorde, zal ik trachten mijn titel voor de derde maal achter elkaar te verlengen. Al zal dat een wel zeer zware opgave worden. Zo niet dan is het niets, want mijn beste form moet nog komen. Ik heb er dan ook geen doel van gemaakt. No stress dus. Lopen, Lopen en nog eens lopen is het enige wat ik kan doen om misschien voor een verassing te zorgen.
Ik wens iedereen alvast veel succes.

Jonas

Hey

Eerst en vooral sorry voor het wachten op mijn verslagje van de wedstrijd in Ieper. Want vorig weekend had ik niet veel tijd. Nu kan ik jullie wel op de hoogte brengen. Zoals ik eerder al zei, werd het mijn eerste wedstrijd na 2 maand inactiviteit in het competitie gebeuren. Het werd mijn eerste test om te kijken hoe het ondertussen met me gesteld was. Een golvend parcours met hier en daar wat modder en veel bochtenwerk kreeg ik op mijn debuut cross voorgeschoteld. Goed voor 4500m afzien. Dat was geen lachertje.
Ik kwam aan de start te staan en keek eens wie er zoal aanwezig was. De twee wout's van KKS waren er en ook nog de één jaar jongere Lennart Van Breusegem.
Ik startte goed en kwam meteen op kop terecht. Er vormde zich een kopgroep van 5 man. Ik liep mijn eigen tempo en dat bleek snel genoeg te zijn voor de eerste ronde (3 ronden in totaal). Daarna nam Lennart over. Het ging nog behoorlijk goed op dat moment. Maar niet veel later, toen Lennart een versnelling plaatste zakte ik terug naar positie 5. Lennart en Wout Van Belleghem waren te sterk voor me. Deze werden 1ste en 2de. Het werd toen een achtervolging race. Ik maakte nog altijd kans op de 3de plaats, maar dan moest ik al van een heel eind ver terug komen. We bleven heel lang op dezelfde afstand van elkaar hangen. Wat eigenlijk best frustrerend was. Ik probeerde dichter te komen, maar dat bleek maar niet te willen lukken. Toen ik de laatste ronde inging probeerde ik nog eens alles op alles te zetten. En dat bleek zijn vruchten af te werpen. Ik zag dat ik naderde en ging tot het uiterste om Wout Van Bruaene nog bij te benen. Het lukte me in de laatste 250m en dat gaf me een goed gevoel. Ik liep er hem uiteindelijk nog 6' van. Maar Maxim kon ik niet meer terughalen. Deze bleef nog 6' voor mij. Spijtig maar helaas. Een 4de plaats had ik in de wacht gesleept. Ik hoopte al op meer, maar iedereen zei dat ik tevreden mocht zijn met mijn geleverde prestatie. Ook mijn ouders, trainer Eric Allegaert en de supporters zagen dat het goed was. Ik kom natuurlijk nog tekort. Maar het is met beterschap. En zoals ik gezegd had was het genieten om terug te kunnen deelnemen aan wedstrijden en de sfeer te kunnen opsnuiven, maar in de wedstrijd zelf was dat een heel ander verhaal. Ik merkte wel duidelijk dat ik wedstrijdritme tekort kom. Nu op naar de volgende wedstrijd. Deze gaat door op 31 januari te Uitbergen. Ook wil ik iedereen proficiat wensen met de mooie plaatsen die ze behaalden. Foto's van Gaby De Vos volgen later.

Jonas

Hey

Eindelijk mag ik, na een kleine 2 maanden, nog eens aan de start staan van een cross. Deze gaat door te Ieper. We krijgen een afstand van 4500m voorgeschoteld. Het zal wederom een strijd zijn in de strijd. Want het parcours is niet te onderschatten. Veel modder en voortdurend stijgen en dalen is wat we daar gewend zijn. Ik kijk er alvast erg naar uit. Ik hoop meteen een mooie prestatie te leveren, maar het is vooral een goede test om te kijken hoe het momenteel met de conditie gesteld is. Ik ga er het beste van maken en vooral genieten dat ik weer terug in competitie ben. Al zal dat "genieten" in de wedstrijd zelf moeilijk worden.
 

Jonas